Nefrokalcynoza – Wapnica Nerek

Nefrokalcynoza – Wapnica Nerek

Nefrokalcynoza

Nefrokalcynoza jest rzadkim zjawiskiem chorobowym polegającym na występowaniu licznych drobnych zwapnień w nerkach i predysponującym do występowania kamicy nerkowej i nawracających zakażeń układu moczowego.

Termin nefrokalcynoza wywodzi się z łaciny oraz greki i zbudowany jest z dwóch członów: greckiego nephros – nerka oraz łacińskiego calcinosis – zwapnienia.

Nefrokalcynoza może, ale nie musi współistnieć z kamicą wapniową układu moczowego, w której krystalizacja związków wapnia ma miejsce głównie wewnątrz dróg wyprowadzających mocz. Występuje ona jednak znacznie rzadziej niż kamica.

Przyczyny Wapnicy Nerkowej 

Nefrokalcynoza występuje rzadko i jest związana z inną jednostką chorobową. Do przyczyn rozległego zwapnienia nerek zaliczamy:

nadczynność przytarczyc, gąbczastość nerek (nerka gąbczasta) lub wrodzone kwasice cewkowe dalsze.

Hiperkalcemia sprzyja wapnicy nerek, zatem do możliwych przyczyn nefrokalcynozy należy zaliczyć również nadczynność tarczycy, sarkoidozę, nowotwory złośliwe płuc, zatrucie witaminą D, niektóre chłoniaki, niektóre leki moczopędne (tiazydy).

Choroby dziedziczne;

np:Rodzinna hipomagnezemia z hiperkalciurią i nefrokalcynozą (FHHNC) to rzadka choroba genetyczna, która wpływa na równowagę magnezu i wapnia w organizmie. Zwykle objawia się w dzieciństwie i może prowadzić do różnych problemów zdrowotnych. Chociaż sama dieta nie jest w stanie wyleczyć FHHNC, ważne jest postępowanie dietetyczne, które pomaga złagodzić objawy i zmniejszyć ryzyko powikłań. W leczeniu wykorzystuje się również terapie mające na celu opóźnienie progresji PChN oraz klasyczne strategie postępowania w kamicy nerek.

 

Znaczenie Diety w Nefrokalcynozie

Najbardziej efektywnym podejściem profilaktyki nakierowanej na zapobieganie odkładania się złogów jest ograniczenie spożycia białka zwierzęcego, wysokie spożycie warzyw i owoców, ograniczenie spożycia soli, i odpowiednio wysokie nawodnienie organizmu. Zalecane jest stosowanie diety normo wapniowej, tzn. zapewnienie odpowiedniego spożycia wapnia na poziomie zalecanego dziennego spożycia. Zastosowanie diety niskowapniowej może prowadzić do ujemnego bilansu wapniowego i upośledzenia mineralizacji kośćca.

Zmieniły się zalecenia dotyczące spożycia wapnia i produktów mlecznych. Dawniej zalecano ograniczanie ich w diecie, obecnie zaś zachęca się do ich spożywania zgodnie z zalecanym dziennym spożyciem Założono, że ograniczenie wapnia w diecie zwiększa wchłanianie  szczawianu, co sprzyja powstawaniu złogów szczawianowo-wapniowych bardziej niż samo spożycie wapnia.Dieta uboga w wapń i magnez prowadzi do zwiększenia puli szczawianów w jelicie, które w przypadku stosowania zbilansowanej diety wiążą się z wapniem i magnezem, tworząc sole wydalane z kałem.

U chorych z dodatnim testem obciążenia wapniem i hiperkalciurią absorpcyjną wskazane jest podzielenie dobowej objętości płynnych pokarmów zawierających wapń na mniejsze porcje, jednak z zachowaniem zalecanego dla wieku całkowitego dobowego spożycia wapnia.

 

 

 

 

 

 

Choroba Nerek i Aloes

Choroba Nerek i Aloes

Choroba Nerek i Aloes

Aloes od dawna zapewnia niezliczone korzyści zdrowotne i jest jednym z najczęściej stosowanych środków ziołowych na całym świecie. Istnieje ponad 400 gatunków aloesu, ale najpopularniejszym i powszechnie stosowanym gatunkiem jest  powszechnie określany jako Aloe vera.

Aloes od dawna jest stosowany miejscowo, a ostatnio zyskał popularność jako składnik napojów, takich jak sok z aloesu czy woda aloesowa. Przypisuje się tym produktom szereg korzyści zdrowotnych, takich jak poprawa trawienia, utrata wagi, obniżenie poziomu glukozy we krwi, poprawa stanu skóry i wzmocnienie odporności. Niemniej jednak, mimo tych twierdzeń, brakuje wystarczających naukowych dowodów potwierdzających te korzyści.

W przypadku osób z przewlekłą chorobą nerek PChN spożywanie produktów z aloesu może być problematyczne. Związane jest to z możliwością zakłócenia równowagi elektrolitowej oraz interakcjami z przyjmowanymi lekami. Nie zaleca się spożywania aloesu, zwłaszcza lateksu, osobom przyjmującym leki na cukrzycę, choroby serca lub nerek, ponieważ może to pogorszyć potencjalne powikłania. Lateks aloesowy, znajdujący się w zewnętrznej skórce liści, może działać szkodliwie na nerki i może prowadzić do poważnej choroby nerek.

Dodatkowo  trudno określić dokładną zawartość składników aktywnych w produktach z aloesu.

Badania wykazały, że aloes może wywoływać efekty przeczyszczające, wpływać na rozrzedzenie krwi, obniżać poziom cukru we krwi. Te efekty zostały zaobserwowane u osób bez PChN, a ryzyko może być większe dla tych z chorobą nerek. Nauka nie dostarcza jednoznacznych dowodów na korzyści zdrowotne aloesu, zwłaszcza w kontekście PChN.

Warto zauważyć, że lateks aloesowy, dawniej używany jako bez recepty środek przeczyszczający, nie jest już rekomendowany przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków ze względu na brak danych potwierdzających jego bezpieczeństwo.

Podsumowując, niepewność co do składu produktów z aloesu oraz potencjalne ryzyko interakcji z lekami sprawiają, że aloes jest niezalecanym suplementem doustnym dla osób z przewlekłą chorobą nerek. Przed rozpoczęciem stosowania jakichkolwiek produktów medycyny alternatywnej, zawsze zaleca się skonsultowanie się z zespołem medycznym, zwłaszcza w przypadku osób z PChN, dla których stosowanie aloesu może być związane z poważnym ryzykiem.

 

 

Żródła;

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6349368/

Aloe vera: A review of toxicity and adverse clinical effects

Aloes : przegląd toksyczności i niepożądanych skutków klinicznych