Dieta w Chorobach Nerek – Ogólne informacje
Dietoterapia w PChN
https://doktorbarbara.pl/dieta-w-chorobach-nerek/
https://doktorbarbara.pl/dieta-w-chorobach-nerek/
ADPKD, czyli autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek, to choroba genetyczna charakteryzująca się tworzeniem licznych torbieli w nerkach i innych narządach. Oprócz nerek torbiele mogą występować także w wątrobie, trzustce i śledzionie. Choroba może prowadzić do powstawania tętniaków naczyń. Dziedziczenie choroby jest niezależne od płci i odbywa się z pokolenia na pokolenie. Każdy chory ma 50% szans na przekazanie mutacji swojemu potomstwu.Nieleczona wielotorbielowatość nerek może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i ostatecznie do niewydolności nerek.
Ostatnio w centrum uwagi znalazły się terapeutyczne podejścia dietetyczne do ADPKD, a wśród osób dotkniętych ADPKD istnieje bardzo duże zainteresowanie w jaki sposób dieta i odżywianie mogą korzystnie wpływać na ich chorobę.
Wśród ekspertów panuje opinia ;
Uważa się, że komórki cyst w ADPKD czerpią energię z glukozy i nie są w stanie metabolizować kwasów tłuszczowych i ketonów. Wydaje się, że diety wysokowęglowodanowe i styl życia prowadzące do hiperglikemii pogarszają postęp ADPKD. Ponadto czynniki stresogenne dla nerek, takie jak szczawiany, fosforany i kwas moczowy, które prowadzą do obciążenia mikrokryształami kanalików nerkowych, wydają się przyspieszać postęp choroby.
Glukoza ma znaczący wpływ na rozwój torbieli nerek (1). Badania sugerują, że wysoki poziom glukozy zwiększa aktywność kanału chlorkowego ANO1, co może prowadzić do powiększenia torbieli nerek(2). Co ciekawe, wielu pacjentów z ADPKD ma również cukrzycę typu 2, co dodatkowo podnosi poziom glukozy we krwi.
Dieta ketogenna okazała się skuteczna w kontrolowaniu wielotorbielowatości nerek w pierwszym randomizowanym, kontrolowanym badaniu klinicznym dotyczącym ketogennej terapii metabolicznej w leczeniu ADPKD.
Badanie przeprowadzone przez Thomasa Weimbsa i jego zespół wykazało, że pacjenci, którzy stosowali dietę ketogenną przez średnio 6 miesięcy, zgłaszali poprawę samopoczucia, masy ciała oraz problemów zdrowotnych związanych z ADPKD.
W badaniu wzięło udział łącznie 131 pacjentów z ADPKD. W sumie 86% uczestników zgłosiło, że interwencja dietetyczna poprawiła ich ogólny stan zdrowia, 67% opisało poprawę w zakresie problemów zdrowotnych związanych z ADPKD, 90% zaobserwowało znaczną utratę wagi,
Badanie obejmowało trzy interwencje, które wywoływały stan ketozy:
2. Dieta ograniczona czasowo, polegająca na zastosowania tzw. okna żywieniowego.
3. Ograniczenie kalorii, polegające na spożywaniu mniejszej ilości kalorii niż zwykle.
Badania wykazały, że dieta ketogeniczna może wywołać pewne skutki uboczne u osób z policystyczną chorobą nerek, takie jak zmęczenie, głód, nieświeży oddech, ból głowy, nadmierne pragnienie oraz tzw. „ketogrypa”. Jednakże te objawy zazwyczaj ustępują w miarę czasu.
Innym potencjalnym skutkiem ubocznym jest wzrost poziomu cholesterolu, co zgłosiło 22 uczestników badania. Obserwowano wzrost całkowitego cholesterolu o 13 mg/dl oraz cholesterolu LDL o 8,5 mg/dl, ale nie zaobserwowano zmian w trójglicerydach ani cholesterolu HDL.
Wstępne dane wskazują, że keto dieta może być bezpieczna, i potencjalnie korzystna dla pacjentów z ADPKD, podkreślając, że prospektywne badania kliniczne są uzasadnione w celu potwierdzenia tych wyników w kontrolowanych warunkach i wyjaśnienia wpływu KETO DIETY szczególnie na czynność nerek i progresję torbieli.
Cukoski,et all. Cell Reports Medicine 2023. Feasibility and impact of ketogenic dietary interventions in polycystic kidney disease: KETO-ADPKD-a randomized controlled trial.
Badanie kliniczne przeprowadzone na Uniwersytecie w Kolonii sugeruje, że dieta ketogeniczna może mieć korzystny wpływ na dziedziczną autosomalną dominującą wielotorbielowatość nerek (ADPKD). Przeprowadzone przez profesora dr Romana-Ulricha Müllera i jego zespół badanie, nazwane Keto-ADPKD, zostało opublikowane w renomowanym czasopiśmie „Cell Reports Medicine”.
Wyniki sugerują obiecujące efekty stosowania diety ketogenicznej jako potencjalnej metody leczenia tej choroby. Odkrycia te są ważne, ponieważ sugerują możliwość wprowadzenia interwencji dietetycznych jako sposobu na zwalczanie ADPKD
Ostateczne wyniki badania, potwierdziły pozytywny wpływ przejścia na dietę ketogenną na czynność nerek pacjentów z ADPKD. W badaniu uczestniczyło 66 pacjentów, którzy zostali podzieleni na trzy grupy: pierwsza grupa stosowała dietę ketogenną przez trzy miesiące, druga grupa raz w miesiącu przez trzy dni przestrzegała diety zerowej, ograniczając się do picia jedynie wody, a trzecia grupa kontrolna przestrzegała standardowych zaleceń dietetycznych.
Już po trzech miesiącach zaobserwowano pozytywne zmiany w ważnych parametrach, takich jak czynność nerek, i nie wystąpiły żadne nieoczekiwane skutki uboczne. Pozytywne zmiany w funkcjonowaniu nerek były istotne statystycznie i przekroczyły oczekiwania badaczy. W trakcie badania pacjenci określili dietę ketogenną jako „łatwą do realizacji”, co świadczy o silnej motywacji i zdolności do samodzielnego kontrolowania swojego stanu poprzez wybór diety. Często lekarze zakładają, że ich pacjenci i tak nie są w stanie przestrzegać diety, więc nawet nie próbują.
Program ten, nazwany Ren.Nu wykorzystuje dietę ketogenną skoncentrowaną na roślinach , która pozwala uniknąć czynników stresogennych dla nerek, szczawianów, nieorganicznych fosforanów i puryn/kwasu moczowego,Uzasadnieniem jest to, że białko zwierzęce pogarsza zakwaszenie moczu, a w konsekwencji hipocytraturię, ze względu na wysoką zawartość cysteiny i metioniny. Natomiast wiadomo, że diety roślinne są bardziej zasadowe. Ponadto spożycie mięsa prowadzi do większego obciążenia kwasem moczowym. Diety roślinne zostały już uznane za chroniące układ odpornościowy w przewlekłej chorobie nerek.
Zastanawiasz się,
Czy możesz bezpiecznie cieszyć się okazjonalnym kawałkiem czekolady, będąc osobą z przewlekłą chorobą nerek (PChN)?
Jaki rodzaj czekolady jest najlepszy dla osoby z PChN ?
Czekolada produkowana jest z rozdrobnionych ziaren kakaowca – miazgi kakaowej, tłuszczu kakaowego i cukru. Kakao zawarte w czekoladzie jest bogate w przeciwutleniacze zwane flawonoidy. Flawonoidy są związkami bioaktywnymi chemicznie, które należą do grupy polifenoli. Polifenole występują naturalnie w roślinach.
Im więcej masy kakaowej w czekoladzie, tym więcej bioaktywnych flawonoidów. Regularne spożywanie flawonoidów pochodzących z czekolady wiąże się z ich pozytywnym wpływem na redukcję ciśnienia tętniczego, obniżeniem cholesterolu całkowitego, frakcji LDL i podwyższeniem frakcji HDL.
Flawanole występujące w kakao mają udowodnione działanie na układ sercowo-naczyniowy. Zmniejszają prawdopodobieństwo powstawania chorób serca, miażdżycy, udarów i wylewów. Przeciwdziałają nowotworzeniu się komórek i występowania chorób nowotworowych. Zmniejszają stan zapalny i ograniczają rozwój chorób cywilizacyjnych.
Czekolada jest bogata w witaminy, składniki mineralne – magnez, mangan, żelazo, fosfor, cynk, selen, potas.
Ciemna czekolada zawiera więcej przeciwutleniaczy niż czekolada mleczna, ponieważ zawiera wyższy procent kakao w stosunku do składników cukru, mleka i tłuszczu. Całkowita zawartość polifenoli w gorzkiej czekoladzie jest pięciokrotnie wyższa niż w czekoladzie mlecznej i białej. Jedzenie ciemnej czekolady wiąże się z niższym ciśnieniem krwi i poziomem cukru we krwi.
Biała czekolada to wyrób otrzymywany poprzez połączenie tłuszczu, mleka i cukru. Wysokiej jakości biała czekolada zawiera masło kakaowe, które w produktach o gorszej jakości zastępowane jest utwardzonym olejem roślinnym. Co więcej, czekolada mleczna ma wyższą zawartość tłuszczów nasyconych w porównaniu do jej ciemniejszego odpowiednika, dlatego nie jest zalecana osobom narażonym na ryzyko problemów związanych z cholesterolem.
Korzyści zdrowotne czekolady są bezpośrednio związane z procentową zawartością kakao w czekoladzie, a im wyższy procent kakao podany jest na liście, tym niższy procent cukru i tłuszczu zawiera czekolada. Z tego powodu gorzka czekolada jest zdrowsza od mlecznej, która jest zdrowsza od białej.
Wskazówki dotyczące spożycia:
Podsumowanie;
Czekolada może stanowić część diety nerkowej, ale należy wziąć pod uwagę kilka czynników, takich jak nasze spersonalizowane potrzeby dietetyczne, w tym zawartość potasu i fosforu, ale także kontrola poziomu cukru we krwi
Badania sugerują, że umiarkowane spożycie czekolady może być bezpieczne dla osób z chorobami nerek, ale nadal ważne jest zachowanie umiaru. Czekolada zawiera potas i fosfor, które mogą być problematyczne dla osób z niewydolnością nerek. Jednakże, w przypadku umiarkowanego spożycia, większość osób może tolerować te ilości.
Kontrola wielkości porcji jest kluczowa, a umiarkowane spożycie czekolady może być akceptowalne dla większości osób z PChN. Jednakże, osoby z zaawansowaną niewydolnością nerek lub na dializie powinny skonsultować się z lekarzem, lub dietetykiem przed spożyciem większych ilości czekolady.
żródło: https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S240545772201419X
Toczy się wiele dyskusji na temat wpływu kawy na zdrowie. W jednej chwili słyszymy, że kawa jest dla nas dobra, a w następnej, że jest szkodliwa. Gdzie więc leży prawda? Istnieje wiele powodów, dla których może pojawiać się tyle sprzecznych raportów na temat kawy – różne projekty badań, różne populacje badawcze, różne finansowanie ze strony przemysłu, nie wspominając o liczbie różnych ziaren kawy oraz różnych sposobach przygotowywania i picia kawy.
Warto zauważyć, że skutki picia kawy mogą być zróżnicowane w zależności od indywidualnych czynników zdrowotnych i stanu choroby nerek, dlatego ważne jest, aby osoby z problemami nerkowymi konsultowały się z lekarzem w sprawie odpowiednich zaleceń dietetycznych.
Kofeina aktywuje reakcję stresową organizmu, powodując wzrost produkcji kortyzolu i adrenaliny. Podwyższony poziom hormonów stresu,ma szeroko rozpowszechniony negatywny wpływ na nasz organizm. Podwyższa ciśnienie krwi, podnosi poziom cukru we krwi, tłumi nasz układ odpornościowy, zwiększa stany zapalne i uszkodzenia oksydacyjne oraz zmienia skład krwi, czyniąc ją bardziej podatną na krzepnięcie, a wszystko to ma związek z rozwojem i postępem choroby nerek.
Ale co z przeciwutleniaczami w kawie?
Co do przeciwutleniaczy w kawie, istnieją sprzeczne informacje na temat korzyści i szkód wynikających z ich spożycia. Z jednej strony, kawa zawiera przeciwutleniacze, które mogą przyczynić się do neutralizacji wolnych rodników, ale z drugiej strony, inne substancje chemiczne w kawie mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie. Otrzymywanie przeciwutleniaczy z różnorodnych źródeł, takich jak owoce i warzywa, jest zazwyczaj zalecane ze względu na dodatkowe korzyści dla zdrowia.
Podsumowanie
Tak, osoby z chorobą nerek mogą pić kawę, ale z umiarem i pod nadzorem lekarza. Kawa może wpływać na ciśnienie krwi i metabolizm, co może mieć znaczenie dla osób z problemami nerkowymi. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić ograniczenie spożycia kofeiny, dlatego ważne jest skonsultowanie się, aby uzyskać spersonalizowane porady. Dodatkowo, osoby z chorobą nerek powinny być świadome zawartości potasu w napojach kawowych, ponieważ nadmiar potasu może być szkodliwy dla zdrowia nerek.
Życie z chorobą nerek oznacza konieczność dostosowania się do tego, co i ile jesz i pijesz. Na szczęście choroba nerek nie oznacza, że musisz rezygnować z kawy, jeśli lubisz ją pić. Ogólnie rzecz biorąc, kawę można pić z umiarem oraz przy ograniczeniu śmietanki i cukru. Najlepiej pić kawę czarną. Jeśli leczysz inne choroby przewlekłe, takie jak wysokie ciśnienie krwi lub cukrzyca, porozmawiaj ze swoim lekarzem i dietetykiem nefrologicznym o potencjalnym wpływie kawy na Twoje zdrowie.
Nefrokalcynoza jest rzadkim zjawiskiem chorobowym polegającym na występowaniu licznych drobnych zwapnień w nerkach i predysponującym do występowania kamicy nerkowej i nawracających zakażeń układu moczowego.
Termin nefrokalcynoza wywodzi się z łaciny oraz greki i zbudowany jest z dwóch członów: greckiego nephros – nerka oraz łacińskiego calcinosis – zwapnienia.
Nefrokalcynoza może, ale nie musi współistnieć z kamicą wapniową układu moczowego, w której krystalizacja związków wapnia ma miejsce głównie wewnątrz dróg wyprowadzających mocz. Występuje ona jednak znacznie rzadziej niż kamica.
Nefrokalcynoza występuje rzadko i jest związana z inną jednostką chorobową. Do przyczyn rozległego zwapnienia nerek zaliczamy:
nadczynność przytarczyc, gąbczastość nerek (nerka gąbczasta) lub wrodzone kwasice cewkowe dalsze.
Hiperkalcemia sprzyja wapnicy nerek, zatem do możliwych przyczyn nefrokalcynozy należy zaliczyć również nadczynność tarczycy, sarkoidozę, nowotwory złośliwe płuc, zatrucie witaminą D, niektóre chłoniaki, niektóre leki moczopędne (tiazydy).
Choroby dziedziczne;
np:Rodzinna hipomagnezemia z hiperkalciurią i nefrokalcynozą (FHHNC) to rzadka choroba genetyczna, która wpływa na równowagę magnezu i wapnia w organizmie. Zwykle objawia się w dzieciństwie i może prowadzić do różnych problemów zdrowotnych. Chociaż sama dieta nie jest w stanie wyleczyć FHHNC, ważne jest postępowanie dietetyczne, które pomaga złagodzić objawy i zmniejszyć ryzyko powikłań. W leczeniu wykorzystuje się również terapie mające na celu opóźnienie progresji PChN oraz klasyczne strategie postępowania w kamicy nerek.
Najbardziej efektywnym podejściem profilaktyki nakierowanej na zapobieganie odkładania się złogów jest ograniczenie spożycia białka zwierzęcego, wysokie spożycie warzyw i owoców, ograniczenie spożycia soli, i odpowiednio wysokie nawodnienie organizmu. Zalecane jest stosowanie diety normo wapniowej, tzn. zapewnienie odpowiedniego spożycia wapnia na poziomie zalecanego dziennego spożycia. Zastosowanie diety niskowapniowej może prowadzić do ujemnego bilansu wapniowego i upośledzenia mineralizacji kośćca.
Zmieniły się zalecenia dotyczące spożycia wapnia i produktów mlecznych. Dawniej zalecano ograniczanie ich w diecie, obecnie zaś zachęca się do ich spożywania zgodnie z zalecanym dziennym spożyciem Założono, że ograniczenie wapnia w diecie zwiększa wchłanianie szczawianu, co sprzyja powstawaniu złogów szczawianowo-wapniowych bardziej niż samo spożycie wapnia.Dieta uboga w wapń i magnez prowadzi do zwiększenia puli szczawianów w jelicie, które w przypadku stosowania zbilansowanej diety wiążą się z wapniem i magnezem, tworząc sole wydalane z kałem.
U chorych z dodatnim testem obciążenia wapniem i hiperkalciurią absorpcyjną wskazane jest podzielenie dobowej objętości płynnych pokarmów zawierających wapń na mniejsze porcje, jednak z zachowaniem zalecanego dla wieku całkowitego dobowego spożycia wapnia.